zondag 14 oktober 2018

Het raadselachtige metier auteur of: een verkorte cursus boeken schrijven


Foto bij artikel:

Enige proefontwerpen- en probeersels voor de omslag en een proefdruk van het uiteindelijke resultaat.




Het raadselachtige metier auteur

Of: een verkorte cursus boeken schrijven

Of: de ambachtelijke arbeid aan ‘de Trilogie’


Een behangetje?

Wie mij enigszins kent stelt zich mij met een heerlijk stuk muziek op de achtergrond voor, vlijtig werkend aan de uitwerking van mijn hersenspinsels. En waarom niet? In mijn werkkamertje staat een stapel Lp’s, zijn bijna 1000 cd’s – keurig op alfabet gerangschikt – te vinden, ligt er een externe HD gereed met 200GB aan muziek in FLAC-formaat en heb ik de luxe van een high end cd-speler, versterker, gouden oude Technics SL-02 platenspeler met Ortofon element en een paar meer dan voortreffelijke Quadral speakers. Voorts zijn de muren en de deur voorzien van eerste klas geluidsisolatie.

Maar nee: toegegeven, voor een eenvoudige blog ligt hier geen probleem op de loer, echter diverse pogingen in het verleden om mijn boeken/verhalen te schrijven onder het genot van bijpassend muzikaal behang (en God mag weten dat ik – gezien mijn bijna ridicuul brede muzieksmaak – genoeg keuze uit genres binnen handbereik heb) strandden steevast in een acuut writer’s block. Het verstoorde mijn… 3D film.



De razende reporter

Ik schrijf mijn boeken vanuit het oogpunt van een observant die met een virtual reality bril op verdwaald is in een film. Ik kijk om mij heen, neem de omgeving in me op, hoor de geluiden van zingende vogels, voortrazend verkeer en een hond – blaffend ergens op de achtergrond. Ik voel de zon aangenaam- dan wel oncomfortabel op mijn huid branden en duik ineen voor een plensbui. Ik ruik de geur van schraal bier en sigarettenrook in de kroeg, proef een zalige steak op het terras en beluister aandachtig een conversatie, waarbij ik geïnteresseerd de deelnemers observeer.

Zodra mijn vingers aanvang nemen een nieuw hoofdstuk toe te vertrouwen aan de geduldige wordprocessor bevind ik mij niet langer meer in mijn kleine, lees knusse, werkkamertje maar ben ik op locatie en tracht in razend tempo mijn observaties vast te leggen. Spellingcontrole, redigeren, dat volgt in een later stadium. Nú moet ik snel handelen, voordat de scene is afgelopen en een volgende in beeld komt. En het is van eminent belang dat hetgeen ik in mijn ‘alternatieve dimensie’ meemaakt zo accuraat mogelijk noteer. Schaven en bijvijlen volgt later – nu is haast geboden om ‘het moment’ vast te leggen. De razende reporter doet verslag! Het is de enige manier waarop ik kan schrijven: ik vertaal het filmische naar tekst. Ik heb geen flauw idee hoe andere auteurs het schrijfproces ervaren, maar dit is hoe het bij mij werkt en ik voel me er vertrouwd mee.

Het heeft wel gewenning en aanpassingen gevraagd: mijn eerste – in eigen beheer uitgegeven – boek Het Sprak Van Liefde was niet alleen, achteraf bezien, een vingeroefening voor het ‘grote’ werk maar tevens een harde leerschool. Temeer daar het complete verhaal zich van voor naar achteren tot in detail zich al in mijn hoofd bevond voordat ik 1 woord had getypt. De film begon af te spelen en ik kon nauwelijks het geduld opbrengen om een en ander naar tekst te vertalen. Tegelijkertijd kon ik de aandrang – nog – niet bedwingen direct aandacht te besteden aan het voorkomen van type- en spelfouten.

Komt nog bij, en dat is iets waar vandaag de dag iedere beginnende auteur mee te maken krijgt, dat de spellingcontrole van je tekstverwerker waardeloos is: ze heeft geen kaas gegeten van vervoegen van werkwoorden en suggereert de meest absurde alternatieven op het gebied van grammatica. Schrijftwijfel.nl is een goed hulpmiddel en de uitgever die - in een heel ander leven… -  bereid was het eerste deel van Tussen de Zegen en de Vloek, Silverbird, uit te geven deed met haar kritiek in veel gevallen bij mij het schaamrood op de kaken verschijnen. Nederlands, nee, het is nog zo’n eenvoudige schrijftaal niet.

Hoe dan ook, Het Sprak Van Liefde werd een martelgang en een zware bevalling. Ik evalueerde het proces en concludeerde dat - voor mij - de enige prettige manier van werken, zoals hierboven beschreven is. Aldus ging ik het achteraf meer dan drie jaar durende avontuur dat Tussen de Zegen en de Vloek - de Trilogie opleverde in.

Ik schrijf in eerste instantie niet, ik notuleer. Later komt de emmer met sop op tafel om de vervuiling weg te wassen en tenslotte de teksten tot hoogglans te boenen.



Werk in uitvoering: hoe de Trilogie tot stand kwam

Het mag, voor de vaste lezer van mijn blog- en Facebookpagina’s genoegzaam bekend zijn dat Tussen de Zegen en de Vloek aanvankelijk gepland stond als drie losse boeken, maar ik uiteindelijk gekozen heb voor een groot formaat en een gewicht van 1,3 kilo om de Trilogie in 1 uitgave beschikbaar te maken. Ik had zo mijn redenen. Een daarvan is dat we niet mogen vergeten dat de officiële verkoopprijs van € 39,95 bijzonder redelijk is en een uitgave vertegenwoordigd met een glans omslag. Op deze manier separaat uitgebracht zou de Trilogie bijna € 66,00 moeten kosten…

Het verhaal voor wat boek 1 zou blijken te zijn, Silverbird, begon vorm te krijgen in mijn brein en was zelfs qua structuur klant en klaar, nog voor ik mijn debuut Het Sprak Van Liefde afgeschreven had. Het nieuwe project vond zijn oorsprong in de belangstelling voor (recente) verscholen geschiedenis, wetenschap en randwetenschappen. Eigenlijk, waar het op neer komt, wilde ik het boek schrijven dat ik zelf altijd had willen kunnen kopen. Waar alles in zat dat mij prikkelt in literatuur, lectuur en films: romantiek, drama, mysterie en bovengenoemde drie zaken. En dat verpakt in een vlot geschreven thriller. Hoofdpersonen die geloofwaardig zijn, met hun aangename en minder prettige eigenschappen en karaktertrekken. Dialogen die natuurlijk overkomen. Ten slotte moest Silverbird een boek worden dat als onderhoudend gezien kon worden, maar tevens de lezer achter zou laten met het idee dat er het een en ander geleerd was. Tot nadenken aangezet.

Research leidde tot verder onderzoek en ik bracht uren, dagen, weken op Internet en met de neus in boeken door. Toen ik weer opdook uit een kolkende zee van schijnbaar niet samenhangende informatie liepen de rillingen over de rug: op zichzelf staande feiten en vermoedens uit de eerste helft van de vorige eeuw bleken angstaanjagende verbanden te kennen en hun schaduwen vooruit te werpen. Met al mijn fantasie achter de hand kwam ik tot de verbijsterende conclusie dat, inderdaad, de werkelijkheid deze vaak ontstijgt. Het oorspronkelijke verhaal bleek een steiger te worden waarbinnen ik feiten, vermoedens en extrapolaties betrekkelijk eenvoudig kon kneden tot een opzienbarend bouwwerk. Silverbird wérd een boek dat ik zelf wilde kopen.

Daar had ik het bij kunnen laten, ware het niet dat ik in een gat viel na de intensieve periode van schrijven, corrigeren en redigeren. Door vervelende omstandigheden had ik veel te veel vrije tijd en buiten dat had ik ergens, heel ver achterin mijn brein, een onbevredigd gevoel: het was niet klaar. Dus stortte ik mij, vrijwel totaal blank en onvoorbereid op het volgende verhaal dat uiteindelijk boek 2, Engmar Dogan, zou worden met slechts een vaag idee welke kant ik op zou gaan. Gevolg was dat ik tussen het schrijven door research deed en regelmatig hele gedeelten van het geschrevene wiste en van vooraf aan herbegon. Tenslotte ontstond een hypothese die een aanzet gaf tot een allesomvattende verklaring voor veel vreemde verschijnselen waar we al heel lang mee geconfronteerd worden. Wat aanvankelijk een hersenspinsel van mij leek blijkt niet alleen een mogelijkheid maar wellicht niet eens zover weg om realiteit te worden. De mysterieuze Valiant Thor,   de toenmalig Amerikaanse vice president Richard Nixon, president Eisenhower, diens merkwaardige - ja - angstaanjagende afscheidsrede… Wederom bleek de werkelijkheid fantastischer dan mijn fantasie!

Kort nadat het échte schrijven begon brak een vreemde episode in mijn bezigheden als auteur aan.

Een writer’s block is een buitengewoon desoriënterende fase die ieder auteur of songwriter een- of meerdere keren mee zal maken. Het overkwam mij regelmatig tijdens het schrijven van Engmar Dogan. Ik had gewoonweg een te vaag idee hoe het verhaal zich zou ontwikkelingen en vertrouwde er op dat al werkend de inspiratie spontaan op zou komen. Ik liep tegen een blinde muur op en zat muurvast. Nog steeds piekerend zocht ik uiteindelijk ’s avonds het bed op en lag nog lang wakker voor de slaap om de hoek kwam kijken. De volgende ochtend kon ik verder: ik had een prachtig vervolg gedroomd. Dit is tijdens het productieproces van Engmar Dogan nog driemaal voorgekomen. Die dromen hebben wellicht de helft van het boek geschreven. Voor meer informatie over het fenomeen dromen, kort maar krachtig, verwijs ik u graag naar dit artikel: https://www.harpersbazaar.com/nl/cultuur-reizen/news/a444/deze-16-dingen-wist-je-nog-niet-over-dromen/

Voor een tweede maal in twee jaar dacht ik het boek letterlijk en figuurlijk gesloten te hebben. Ik had een echte uitgever gevonden voor Silverbird en niet ver in de toekomst zou het ook daadwerkelijke tot publicatie komen onder de naam Ongebroken Wit – deel 1: Silverbird. (De verkopen vielen dermate tegen dat de uitgever, ondanks dat men erg enthousiast was en de nodige publiciteit had gegenereerd, geen optie meer nam op een vervolg. Deze versie van Silverbird is overigens nog steeds via Boekscout te koop.) Engmar Dogan was afgerond, geredigeerd en klaar om Silverbird op te volgen. Ik was klaar. En toch: het zat mij niet lekker. Er waren te veel losse draadjes overgebleven. Op het eerste gezicht leek de cyclus afgerond, maar ik wist diep van binnen dat dit niet zo was. Toch raakte ik de eerste weken het toetsenbord alleen – en dan nog sporadisch – aan voor e-mail en Internet.

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en uiteindelijk besloot ik tot wat vingeroefeningen. Wellicht een nieuw boek, los van de verhaallijnen in de voorafgaande twee. Gehecht geraakt als ik was aan de beide hoofdrolspelers besloot ik uit te vinden hoe hun leven eruitzag na de vreselijke gebeurtenissen in Silverbird en Engmar Dogan. Kort nadat ik wat voorzichtige schetsen had opgezet werd ik getriggerd door een artikel betreffende een merkwaardig fenomeen: een dubbelganger, niet familie gerelateerd, tot daaraantoe. Maar, drie, vier, soms nog meer? Over de hele wereld verspreid? Vervolgens, alsof er met me gespeeld werd, stuitte ik op artikelen over een eiland dat in de historie afwisselend wel en niet op kaarten terug te vinden was. Een merkwaardig geweldsincident in New York, een aantal jaren terug. Verbijsterende feiten rondom wat voor de leek niet meer dan een omstreden cosmetisch hulpmiddel lijkt. Een tijdens het mooiste weer van de wereld spoorloos verdwenen garnalenvisboot. Het leek als wrakhout aan te spoelen, terwijl ik met blote voeten op het strand stond. Het ene na het andere vreemde feit diende zich aan, greep gek genoeg in elkaar en een nieuw boek kreeg vorm. Maar, een verhaal dat ook draden aan het weven was met de vorige twee boeken…

Lucas, het derde boek van de Trilogie, bleek nodig om alles met elkaar te verbinden, de gebeurtenissen in Silverbird en Engmar Dogan een plaats te geven en het grote verhaal rond te breien. Maar Lucas werd zoveel meer dan dat. Het is het dikste boek van de drie en een emotionele achtbaan waar zoveel personen hun leven leiden dat het de lezer zal duizelen voor we bijna op driekwart van het boek dan toch in razend vaart de snelweg opstuiven, de puzzelstukken in elkaar beginnen te passen en we doordenderen naar een explosief einde, waarna de epiloog eindelijk alles uit de doek doet. Hoofdrolspeler John vindt uiteindelijk een manier om de meest dramatische gebeurtenis uit zijn leven een plaats te geven, maar doet helaas tevens een schokkende ontdekking die  zijn hele bestaan in een ander licht stelt.

Lucas was een zeer zware bevalling: de eerste versie beviel halverwege het voorlopig redigeren al niet. De volgorde van de gebeurtenissen, de locaties: het voegde niet. Meerdere keren gooide ik alles overhoop. Verplaatste hoofdstukken. Herschreef complete passages. Schrapte tientallen bladzijdes en schreef er net zo makkelijk tweemaal zoveel nieuwe voor. Net zolang tot ik het juiste ritme te pakken had en Lucas liep op een manier die ik voor ogen had.

Het werk was nog niet gedaan.



Fine-tuning

Toen ik uiteindelijk de beslissing had genomen de Trilogie uit te brengen als 1 uitgave, Silverbird - Engmar Dogan - Lucas, was het voor mij direct duidelijk dat ik met het lijvig manuscript niet nogmaals zou gaan leuren langs uitgeverijen. De rechten op Silverbird waren intussen weer bij mijzelf terecht gekomen en niets stond een uitgave in eigen beheer meer in de weg. Financieel konden wij ons inmiddels veroorloven voor recensie-exemplaren en een beperkte reclamecampagne op sociale media zorg te dragen.

Voor de publicatie zover was herschreef ik Silverbird en Engmar Dogan op diverse punten om de lijnen met Lucas duidelijker te maken. Wie dus Silverbird en (het kortstondig in eigen beheer los verkrijgbare) Engmar Dogan in haar of zijn bezit heeft, heeft versies die op sommige punten afwijken van die in Tussen de Zegen en de Vloek.

Na genoemde aanpassingen werd het boek geredigeerd, las ik de hele trilogie zelf nogmaals, paste toch nog wat details aan en het redigeren begon opnieuw.

De omslag veranderde diverse malen radicaal van ontwerp tot ik mij goed voelde bij de samengestelde foto en typesetting op de voorkant die nu gebruikt is.


Het is een lange hobbelige weg geweest om Tussen de Zegen en de Vloek - de trilogie een realiteit te maken. Het heeft zo’n 40 maanden gekost en heel wat hoofdbrekens. Achteraf bleek het een geluk bij een ongeluk dat ik een deel van die jaren met enige regelmaat noodgedwongen ruim in de vrije tijd zat. Het zou het boek naar beneden halen als ik de term ‘bezigheidstherapie’ liet vallen, maar een ding is zeker: het creëren van een wereld waarin onder andere John Weber, Margreet van Alphen, Jeremiah Oates, Duncan Lievens, het duo Wellington en Dupree Wells, Ben Oerlemans, Engmar Dogan, Zelgai Bayourni, Braden Sadler, Jimi Badoo en Brandon Porter leven of leefden heeft de mist in mijn hoofd doen optrekken en - niet in het minst - mijn leven verrijkt

vrijdag 7 september 2018

Beperkte synopsis Tussen de Zegen en de Vloek – de trilogie

Tussen de Zegen en de Vloek weegt in gedrukte vorm 1,3 kilo en stelt ook zwaarwegende kwesties aan de kaak. Verder biedt het boek uiteindelijk een allesomvattende verklaring voor veel raadselen uit het verleden en heden. Dit alles wordt in een begrijpelijk schrijfstijl verpakt tot een roman met thriller aspiraties, waarbij het menselijke nimmer uit het oog wordt verloren. De trilogie is het levenswerk van de schrijver en heeft daadwerkelijk meer dan de drie jaar, die de verhalen beslaan, gevraagd om te schrijven. Veel tijd is gebruikt voor research en bij het lezen mag niet vergeten worden dat veel feiten èn zelfs de grote lijnen berusten op historische feiten en personages die bestaan- of bestaan hebben. Als de lezers zich openstelt zou Tussen de Zeggen en de Vloek -de trilogie zomaar het belangrijkste boek blijken dat zij of hij ooit gelezen heeft.


Beperkte synopsis
Tussen de Zegen en de Vloek – de trilogie
Frits Verhulst
Boek 1 – Silverbird
John heeft een vreselijk verlies te verwerken: de dood van zijn zoon Lucas. Wrang is dat hij recentelijk financieel geheel onafhankelijk is geworden. Het liefst had hij het een met het ander verwisseld.
In een vlaag van verstandsverbijstering, aangedreven door chronische eenzaamheid, bestelt hij een gezelschapsdame. Kort na haar arriveren realiseert hij dat hij wat te gebeuren staat feitelijk niet wenst. De twee raken in gesprek en gedurende de weken erna ontstaan er warme gevoelens voor elkaar. Gevoelens die John dacht nooit meer te ervaren en Margreet in deze fase van haar leven niet had willen koesteren. De pragmatische theoreticus John en de in meerdere mate spiritueel ingestelde Margreet lijken tegenpolen, maar niettemin ontspint zich een hartstochtelijke affaire.
Een aandenken aan Margreets overleden oudoom Edward Lievens, die ze nooit heeft gekend, doet de twee stomtoevallig stuiten op een merkwaardige fase in de geschiedenis voor- en gedurende de tweede wereldoorlog tijdens welke Lievens een bedenkelijke rol heeft gespeeld. Margreet voelt een sterke aandrang de sluier weg te trekken van het discutabele verleden van haar verre familielid, terwijl haar nieuwe vriend de gelegenheid aangrijpt om de door hem niet te verwerken tragische dood van hetgeen hem het meest dierbaar was - in ieder geval voor enige tijd - een minder prominente rol in zijn leven te laten spelen.
De queeste brengt ze in eerste instantie van Nederland naar de Verenigde Staten, alwaar zich de contouren van een vreselijke waarheid beginnen te vertonen. Ze komen erachter dat een kleine fanatieke organisatie er alles aan doet om de deksel op een beerput te houden en niet schroomt ferme middelen te gebruiken om dit te verwezenlijken. Niettemin slagen ze erin in Duitsland een laatste ooggetuige te spreken die met een uitzonderlijke onthulling betreffende het raketprogramma van de nazi’s op de proppen komt. Het verhaal neemt zodoende een geheel andere wending alvorens een uitbarsting van geweld Margreet en John, na enkele benauwde momenten, doet twijfelen of zij hun zoektocht moeten voortzetten en of er voor hun überhaupt nog een uitweg is.
Ondertussen ontstaan er gedurende de dagen die ze samen doorbrengen barsten in de verhouding van de geliefden: wat aanvankelijk te overwinnen obstakels leken, blijken niet zo gemakkelijk aan de kant te schuiven als Margreet merkt hoe John worstelt met het drama in zijn leven en vijandig reageert als zij hem adviseert verzoening en berusting te zoeken in het spirituele.
Hoewel het Goddelijke tussen ze in lijkt te komen staan overwint de hunkering naar de waarheid betreffende de financiële inmenging in de grote oorlog door Nederlandse en Amerikaanse zakenmensen zonder scrupules en de kennis betreffende de mogelijke verblijfplaats van het verloren gewaande nazi goud en kunstvoorwerpen.
In de Verenigde Staten van Amerika lijkt een vreselijke ontknoping ten slotte een abrupt einde te brengen aan een krankzinnige zoektocht.

Boek 2 – Engmar Dogan
De gebeurtenissen van een jaar terug hebben uiteindelijk Margreet en John, ondanks alle tegenstellingen, nader tot elkaar gebracht. John worstelt nog steeds met zijn tragische verlies, maar heeft er zo goed en kwaad als hij kan een plaats voor gevonden. Hij voelt de schurende pijn dagelijks.
Tijdens een welverdiende huwelijksreis wordt een zalige dag op het strand wreed onderbroken door een raadselachtig bericht van ene Engmar Dogan. Raadselachtige aanwijzingen doen een ernstige aanslag vermoeden, echter is alles wat het lijkt te zijn?
Terwijl duizenden kilometers verderop een angstaanjagend plot zich begint te ontwikkelen maken Margreet en John kennis met twee Amerikaanse overheidsfunctionarissen die een belangrijke rol in met name Johns leven zullen gaan spelen. De mysterieuze Engmar Dogan heeft zich inmiddels geopenbaard en verbijsterd met zijn onthullingen over het verleden en… de toekomst. Milieuverontreiniging, oorlogen, gebrek aan tolerantie -kortom de destructieve aard van de diersoort mens begint nu al zijn tol te eisen, maar Dogan schetst een angstaanjagend beeld. Merkwaardige bezoeken van een reiziger aan president Eisenhower in de jaren vijftig komen in een totaal ander daglicht te staan en vreemde verschijnselen in de lucht en op de grond die velen al zo lang voor raadselen stellen lijken een relatief eenvoudige verklaring te kennen.
Dogan blijkt over een opvallende kennis wat betreft Johns wezen en verleden te beschikken.
Spreekt Engmar Dogan dramatische visioenen uit of komt hij werkelijk van een plek, nabij en toch zo ver weg? Waar passen de ontdekkingen van een jaar terug in het geheel? Dat er een verband is wordt snel duidelijk. Johns ongeloof waar het om toeval dan wel ‘lot’ betreft wordt op de proef gesteld.
Terwijl Dogans spel uitgespeeld is, maar zijn rol in het grote geheel nog lang niet, volgen vreselijke voorvallen, aanvankelijk buiten het gezichtsveld van de twee geliefden, elkaar in een razend tempo op. Een enkel moment van oplettendheid wijst de juiste instantie op een ophanden zijnde krankzinnige aanslag op een van ’s werelds grootste steden. Een race tegen de klok moet een catastrofe voorkomen.
Als de stof is opgetrokken staat John door een zolderraam de nacht in te turen omdat hij een ongeloofwaardige verbintenis tussen hem, Lucas en Engmar moet aanvaarden.

Boek 3 – Lucas
We zijn wederom een jaar verder en de vreselijke gebeurtenissen in de afgelopen twee jaar, alsmede het nooit verdwenen onbegrip voor de verschillen in kijk op wereldse- en andere zaken drijven Margreet en John uiteen. Zij heeft Lucas uiteraard nooit kunnen ontmoeten, maar hij beïnvloed de levens van de twee meer. John worstelt al jaren met de dood van zijn zoon en koestert wrok jegens zijn ex vrouw, die steun in haar geloof vond terwijl hij slechts woede en onbegrip voelt en dit dwangmatig tracht te verbergen. Margreet verdwijnt tijdelijk uit zijn leven, maar haar rol is bij lange na niet uitgespeeld.
Door toedoen van Ben, een goede vriend die een weinig gelezen maandblad uitbrengt, raakt John met tegenzin verstrikt in een kwestie betreffende de verdwijning van een auteur na de publicatie van een verbazingwekkend artikel aangaande de toename van identieke dubbelgangers de afgelopen decennia. Tot zijn stomme verbazing ontdekt hij via Internet de betrokkenheid van een bekende, iemand die hij vorige zomer in noordwest Afrika naar diens laatste rustplaats heeft gebracht. Niet eerder dan dat hij - na jaren geen contact te hebben gehad - een verhelderend gesprek met zijn ex vrouw heeft gehad begint zijn nieuwsgierigheid het te winnen van de zorgen om zijn huwelijk en het eeuwige onbegrip om de dood van Lucas. Het helpt als hij tot de ontdekking komt dat Margreet, weliswaar fysiek op afstand, hun relatie nog steeds waard vindt om voor te vechten en aan meer touwtjes trekt dan John kon vermoeden. Hij schrikt sowieso wakker als zijn vriend Ben geconfronteerd wordt met een mysterieuze religieuze sekte die het op hem voorzien heeft. Dit is de trigger die John nodig heeft.
Halsoverkop zet John huis, haard en zijn eigen leven op het spel als hij zich doldriest in een nauwelijks te overzien maalstroom van raadselachtige gebeurtenis stort.
In Amerika broeit er iets op verschillende vlakken:
Een eenzame wreker die een aanslag pleegt op een abortuskliniek;
Een slordig begraven onbekende vrouw;
Het schip van een door schulden achtervolgde kapitein dat op een prachtige windstille dag inclusief de complete bemanning naar de diepten van de oceaan zinkt;
Ansichtkaarten verstuurd vanaf een eiland dat niet- of niet meer bestaat.
De beweging die Ben in het nauw bracht blijkt wereldwijd haar vertakkingen te hebben, in de Verenigde Staten zelfs tot in de hoogste kringen aan toe.
Terwijl John zich in de States geconfronteerd ziet met demonen uit zijn verleden, heden - ja zelfs toekomst - wordt een grote groep onschuldige Amerikanen het slachtoffer van een afgrijselijk complot.
Gebeurtenissen van een- en twee jaar eerder beginnen allemaal op hun plaats te vallen en als John de puzzel overziet ontbreken nog slechts enkele stukjes. Wat zeker is, is dat je je ernstig kan vergissen in mensen die een jaar eerder aan jouw kant leken te staan. Je kan je zelfs vergissen in jezelf, in je wortels.
Waarschuwingen uit de toekomst zijn geëxplodeerd tot een nauwelijks te overzien programma dat thans ernstig bedreigd wordt. Er zijn al veel slachtoffers gevallen en velen zullen volgen als de onwaarschijnlijke potentiële dader niet wordt gevonden. Een zenuwslopende klopjacht vereist het uiterste van onder meer Johns scherpzinnigheid.
Als hij zich geconfronteerd ziet met zijn eigen eindigheid komt zijn redding, zoals het moest zijn, uit vertrouwde hoek – uit Nederland.
Margreet en John maken ten langen leste kennis met de Slaapgasten, de Springers, die een beschamend maar ook verhelderend inzicht verschaffen.
Johns mening over het lot, voorbeschikking en spiritualiteit kunnen de trektest niet langer doorstaan en uiteindelijk dring het tot hem door:

het gaat niet om de soort, het gaat om de vorm





ISBN: 9789402173918
Onder meer online verkrijgbaar bij:
BOL.COM
Bruna
Ako
Boekhandel Smit
BLZ.NL
Internetboekhandel.NL
Paagman
en
De Slegte
Voorts is het boek te bestellen in iedere fysieke boekhandel, alsmede bij de auteur via e-mail fritsverhulst@gmail.com of via een reactie op de blog of de Facebookpagina

zondag 13 mei 2018

Knockin' Ons Heavens Door...


Op bladzijde 198 van Tussen de Zegen en de Vloek-de Trilogie wordt een emotionele reactie bij Margreet omschreven als zij A Bright Blue Rose, gezongen door Mary Black, hoort. Deze versie is het bekendst – het nummer is door vele, merendeels Ierse, zangers en zangeressen vastgelegd. Mijn veruit favoriete versie is die van Donna Taggart:


De song is afkomstig van Taggarts eerste album ‘Celtic Lady vol. 1’ uit 2011 en in latere jaren zou zij velen troost en een gevoel van begrip brengen met onder meer de nummers Jealous Of The Angels over het verlies van een geliefde (in dit geval een jong kind) en Mom, dat de bijzondere band tussen dochter en moeder beschrijft. Jealous Of The Angels bivakkeerde in 2016 zelfs enige tijd op de eerste plaats van de Amerikaanse easy listening hitlijst en wordt veel bij uitvaarten ten gehore gebracht. Een bijzonder prestatie voor een Ierse zangeres die haar materiaal op een klein label uitbrengt. (Als Nederlander ben je genoodzaakt de albums via haar shop of bijvoorbeeld bij Amazon te bestellen.)



De scene in het boek was oorspronkelijk langer, maar heb ik na wikken en wegen toch dusdanig ingedikt dat er een korte – bijna niet op te merken – hint wordt gegeven richting het grote dilemma dat als een sluimerende bron van onrust tussen John en Margreet bestaat. Hiertoe is kennis van de tekst van A Bright Blue Rose nodig en zonder die kennis is het slechts een voetnoot in de Trilogie.

Wie de Trilogie heeft gelezen- of gaat lezen wordt al snel geconfronteerd met de pragmatische theoreticus John Weber, een overtuigd atheïst, die een vreselijk verdriet met zich meedraagt. Zou hij dit een plaats kunnen geven als hij zich openstelt voor een meer spirituele manier van denken?



Graag pak ik een onderdeel uit de verschillen in denkbeelden tussen John Weber en Margreet van Alphen – ja, eigenlijk John’s verschil van mening met miljarden aardbewoners, om iets verder op in te gaan. Is het reëel om in een hemel te geloven?

Wat mij opvalt, zeker omdat ik met een zekere regelmaat op sociale media verblijf, is dat het begrip ‘de hemel’ niet alleen door gelovigen als troostdeken wordt gebruikt na het verlies- of naderende verlies van een geliefde. Zelfs als het om huisdieren gaat lees ik in toenemende mate hoe zij, die nog nooit een kerk of moskee van binnen hebben gezien en zich laatdunkend plegen uit te laten over anderen die bijvoorbeeld de Bijbel of de Koran als leidraad gebruiken, zich voorstellen hoe de overledene (mens of dier) zich bij hen die hun voorgingen voegen in… de hemel. ‘Eens zien we elkaar weer.’

Enige jaren terug las ik dat de meeste mensen gillend gek zouden worden als zij niet in een hiernamaals, leven na de dood, zouden geloven. Je moet sterk in je schoenen staan om er met volle overtuiging van uit te gaan dat het leven eindig is en dat ‘dit’ het gewoonweg is. Vanaf bladzijde 33 van de trilogie leest Margreet een artikel dat John in een weinig gelezen maandblad schreef. In weinig zalvende woorden deelt hij op nuchtere wijze zijn inzicht in het ontstaan van geloven en de redenen daartoe. De nadruk legt hij op het feit dat de mens ‘bewust’ is, bewust van zichzelf en van haar- of zijn suprematie. Een dergelijk ver doorontwikkelde schepping kan immers geen belachelijke korte levensduur hebben van pakweg 80 jaar? Maar de angst voor het ongrijpbare, de angst dat wij, de bewoners van planeet Aarde, helemaal alleen zijn – die angst is in mijn ogen de grootste drijfveer achter het wereldwijde geloof in een leven ná het huidige. Of is er bewijs?



Wat schrijft de Bijbel over de hemel? Wel, dat is ontnuchterend. De Mens is bedoeld eeuwig te leven, ja, maar wel op aarde. De hemel is alleen voor God bedoeld. Sterker nog: het is geen weidse omgeving, het is Gods woonplaats. Wat is er dan fout gegaan? Waarom hebben wij het eeuwige leven niet? Dit leren we:

De eerste man en vrouw zouden alleen sterven als ze God niet zouden gehoorzamen. Helaas kozen ze ervoor ongehoorzaam te zijn (Genesis 2:17; 3:6).

Er wordt wel hoop gegeven:

Door Gods Koninkrijk zal de aarde in haar oorspronkelijke staat worden hersteld en ‘zal de dood niet meer zijn’ (Openbaring 21:3, 4). En: (…) dat de doden tot leven zullen worden gewekt en zullen worden herenigd met mensen van wie ze houden (Johannes 5:28, 29).

Een goede verstaander begrijpt dat dit alles op Aarde zal plaatsvinden. En wie er nóg niet aan wil:

Wat de hemel betreft, aan Jehova behoort de hemel toe, maar de aarde heeft hij aan de mensenzonen gegeven (Psalm 115:16). Uiteindelijk dus worden met name Christen, maar overigens bijvoorbeeld ook Joden, onderwezen in het bestaan van een hemel of hel waar wij allen uiteindelijk belanden, maar de hemel wordt niet op die manier omschrijven in het Heilige Schrift!

De Koran is meer uitgesproken en omschrijft de hemel als ‘de tuin’. Een weelderige tuin. De ‘hemel’ bestaat uit zeven lagen met rivieren van wijn, melk, honing en water. ‘Wijn’? Ja, wijn: er wordt bij aangetekend dat je in de ‘Hemel’ niet dronken zal worden van wijn. Of je direct na de dood in die weelderige tuin belandt valt trouwens te bezien, want eerst verblijf je in een soort wachtruimte. De Koran gebruikt nogal bloemrijk taalgebruik dat vaak niet eenduidig kan worden uitgelegd. Een van de vertalingen brengt het als volgt: Opdat ik recht doe in hetgeen ik heb achtergelaten." (…Dan wordt er gezegd…): "In geen geval; het is slechts een woord dat hij uit." En achter hen is een hindernis tot de Dag waarop zij gewekt zullen worden.

Veel andere geloven, de meeste Oosters – ook het Boeddhisme – voert een vorm van reïncarnatie aan, al of niet voorafgegaan door een kortstondig verblijf in de hemel en overlijden aldaar.



Kortom: er is eigenlijk wereldwijd geen consensus wat leven na de Aardse dood betreft.



En dieren, hoe zit het met dieren en de hemel?

Wat het Christendom, maar ook het Jodendom, betreft is dat een lastige, omdat zowel in de Bijbel als de Thora niet over een hemel wordt gesproken zoals wij die kennen uit de interpretaties van desbetreffende teksten. Hierdoor bestaan er verschillende lezingen, ook wat betreft dit vraagstuk. Het officiële standpunt van de Rooms Katholieke kerk is nog steeds dat dieren geen onsterfelijke ziel hebben en daarom na het overlijden in het niets verdwijnen. Wel wordt (ook door Pauzen) met regelmaat afgeweken van die leer en veel theologen, zeker die welke een meer esoterische belevenis van het geloof aanhangen, spreken over het feit dat overleden dieren in de eeuwige velden achter de regenboog terecht komen. Of de overleden baasjes en bazinnetjes die eeuwige velden kunnen vinden en betreden wordt in het midden gehouden.

De Koran is aan de ene kant helder, ‘alle dieren hebben een bewustzijn’, maar nergens is letterlijk terug te vinden of ze een enkeltje hemel, paradijs, verdiend hebben wij het overlijden…



De eindconclusie zou kunnen luiden: laten we er voor alle zekerheid voor zorgen dat we in een hemel op aarde leven en er wat moois van maken. Dan zitten we zeker goed.

Helaas is dat veelal tegen dovemans oren gezegd…



Frits Verhulst

maandag 2 april 2018

Promotie voor boek loopt!


De eerste recensie exemplaren van dit koffietafel boek (groot formaat - 1,2 kilo!) zijn inmiddels verzonden, persberichten verspreid naar alle denkbare media en de Facebook reclamecampagne is opgestart met een eerste (van vele) speldenprikken!

zondag 25 maart 2018

Persbericht

Zie bovenstaande link als voorbeeld:
het persbericht is naar 25 redacties en persbureaus verstuurd. Recensie-exemplaren zijn naar geselecteerde media onderweg en inmiddels is het boek overal online te koop, zoals bij Bol.com, Bruna.nl, AKO.nl, DeSlegte.nl en vele, vele anderen. Tevens is Tussen de Zegen en de Vloek via het ISBN-nummer 9789402173918 bij alle boekenwinkels te bestellen. Direct bij de auteur besteld ontvangt u trouwens een leuke tegemoetkoming!
Via het Centraal Boekhuis (de instantie die zorgt voor de distributie van alle officieel gepubliceerde boeken van uitgeverij richting groot- en detailhandel) is een gratis pdf-bestand te downloaden waarin u de eerste 57 bladzijden van Tussen de Zegen en de Vloek kunt lezen. Jawel, gratis en voor niets!
Mist u het laatste nieuws over mijn boek hier? Via de Facebookpagina Tussen de Zegen en de Vloek mist u niets. Deze is bovendien openbaar dus daarvandaan kunt u desgewenst delen!